دیروز توی جمعی نشسته بودم،یکی از مجریان خوب و توانای تلویزیون هم حضور داشت.تو اون بین یکی از ایشون سئوال کرد که چرا تو برنامه های صدا و سیما اجازه میدن از جملات و کلمات منفی،حرکات نامناسب،...استفاده بشه؟

این مجری عزیز خیلی سریع نسبت به سئوال موضع گرفت و با حالتی برافروخته شروع به جواب دادن کرد...درسته یکسری از حرفهاش درست بود اما یکسریشون هم جای تامل داشت.

اینکه می گفت:خانواده ها نباید اجازه بدهند که فرزندانشون برنامه هایی که تاثیر منفی(مثلا:حرکات،لباس،تکه کلام ها،...)دارند رو ببینند.می گفت صداو سیما فقط در درجه اول تعداد مخاطبان یه برنامه براش مهمه،چه بسا این عامل موجب می شه که حرکات بد،تکه کلام های نادرست و یا طرز لباس پوشیدن و ...در آن برنامه را تاجائی تحت تاثیر خودش قرار بده که توسط مسئولین نادیده گرفته شه.بعبارت دیگه: 

«بقای یک برنامه رو تعداد مخاطباش تعیین میکنه نه محتواش»

واقعا درست می گفت شاید یکی از مثالهای واضح و بارز اون رو اخیرا شاهد بودیم.سریال نرگس.

نمی خوام انتقاداتی که شاید بارها شنیده اید(البته نه از تلویزیون) رو دوباره تکرار کنم فقط اینکه:

-چقدر تلویزیون در زمان پخش و حتی بعد از اتمام سریال بر روی فاکتورهایی چون پربیننده ترین،پر مخاطب ترین،پر طرفدارترین،...این برنامه مانور داد؟(البته باید هم این کار رو می کرد چون هیچ وقت نمی تونست رکورد بی سابقه ۸دقیقه پیام بازرگانی رو خلق کنه.حال بگذریم از مسائل مالی و...)آیا یک هزارم آن نیز از نکات منفی فیلم که بسیار هم بودند سخنی به میان آورده شد؟

بگذریم...

اما آیا رویه و سیاست صدا و سیما که بعنوان رسانه ملی مطرح است باید اینگونه باشه؟چرا نباید بواقع بدنبال فرهنگ سازی اصیل باشه؟

بشخصه باید بگم مطالب و محتوایی که در خیلی از وبلاگها نوشته و تولید می شن به این هدف نزدیک ترن تا برنامه های صدا و سیما(هرچند از لحاظ ابعاد رسانه ای شاید قابل مقایسه نباشند).

نظر شما چیه؟