چهارشنبه سوری بابت یه کاری با پدر رفتیم بیرون. فضای خیابون و کوچه ها منو یاد 20 سال پیش انداخت که دقیقا در چنین روزی با پدر تو خیابون برای کاری بیرون رفته بودیم. واقعا زمان خیلی زود میگذره اون زمان ها آرزوهایی داشتم که شاید بشه گفت به خیلی هاشون الان رسیدم اما الان که بزرگتر شدم به این نتیجه رسیدم که بهترین نعمت سلامتی خود آدم و اطرافیانشه، لبخنشون، وجودشون بهترین سرمایه ای هست که آدم میتونه داشته باشه و ما آدمها چه غافلیم از این نعمت و خیلی مواقع با مسائل پیش پا افتاده همدیگرو میرنجونیم و از هم کینه به دل میگیریم.

گرچه بعضی مواقع فراموشکار میشم اما سعی کردم و میکنم که به این گفته ام پایبند باشم.

برای همتون تو سال جدید سلامتی و لبخند آرزو دارم...