سفر اینبار به مقصد برزیل اما در قالب ماموریتی کاری. توقفی ٢ ساعته در استانبول و ادامه مسیر در پروازی ١۴ ساعته به سائوپائولو. فرودگاه Guarulhos در شهر سائوپائولو فرودگاهی بزرگ اما قدیمیست. با پروازی یک ساعته و در نهایت بعد از ٢۴ ساعت به ریودوژانیرو رسیدیم. دومین شهر پرجمعیت برزیل بعد از سائوپائولو. ریودوژانیرو به پرتغالی به معنای رودخانه ژانویه است که به اختصار ریو نام برده می‌شود.




بخاطر نزدیکی به محل جلسات در هتل Novo Moundo اتاق گرفتیم که در منطقه جنوبی ریودوژانیرو بود.
در یکی شبها برای چرخیدن تو شهر و شام سوار تاکسی شدم چیزی که بیش از همه توجهم رو جلب کرد زمین های فوتبال زیاد، ترافیک زیاد و بخصوص تعداد خیلی زیاده چراغهای راهنمایی بود و البته ناگفته نماند کمتر کسی رو میتونی پیدا کنی که زبان انگلیسی رو حتی در حد یه جمله ساده بلد باشه، حتی راننده تاکسی هاشون.قیمت بنزین ٣.٣ تا ۴.١ رئال حدود ١.۵ دلاره. و قیمت تاکسی ها هم طبیعتا بالاست. 
روز دوم سفر بعد از چندین ساعت جلسه به هتل رفتیم و بعد از کمی استراحت به سمت Sugarloaf کوه قند رفتیم. کوهی در دهانه خلیج گوانابرا در شبه جزیره ای که در اقیانوس اطلس واقع شده است. نام این کوه 396 متری از شکل آن که شبیه کله قند است، گرفته شده. اونجا دو مرحله تله کابیت وجود داره که با اونها به بالای کوه قند میرید. تله کابینی شیشه ای که گنجایش 65 نفر را دارد که با طی مسیری 1400 متری بین قله پائو دی آکوکار و کارا دی کائو مسافران را به بالای این کوه انتقال می دهد. خط اصلی تله کابین در سال 1912 ساخته و در سال های 1972 و 2008 بازسازی شده است. توصیه میکنم جوری برنامه ریزی کنید غروب آفتاب رو حتما از اونجا ببینید. مناظر بسیار زیبایی رو میتونی از شهر و ساحل ببینید. بلیط تله کابین 62 رئال است.



در انتهای شب نیز به مرکز خرید Rio Sul سر زدیم که ۵-۶ طبقه بود اما در مقایسه با مرکز خریدهای کشور های ترکیه و امارات زیاد بزرگ نبود.

روز سوم سفر، من و یکی از همکارانم برای بازدید از معدن و کارخانه سنگ آهن از طریق یه پرواز داخلی عازم شهر Belo horizonte شدیم. شهری که در فاصله ۵۵٠ کیلومتری ریودوژانیرو قرار داره و به پایتخت معدنی برزیل معروفه. اکثر معادن بزرگ آهن در این منطقه است. البته معادن دیگری هم هست که از مهمترینشون طلا، مس، تپاس (جواهر) و آهکه که به طبع اون کارخانه های سیمان بزرگی هم وجود دارند. این منطقه بعد از استرالیا دومین منطقه معدنی از نظر میزان سنگ معدن در دنیاست. این شهر حدود ٣ میلیون نفر جمعیت داره و فاصله فرودگاهش تا مرکز شهر حدود ۴٠ کیلومتره. Belo horizonte یکی از شهرهای میزبان جام جهانیه که شش بازی از جمله بازی ایران و آرژانتین اینجا تو استادیوم مینیرو Mineriåo انجام میشه که تقریبا از نام ایالتشون گرفته شده. ایالت Minas Gerais دومین ایالت پر جمعیت، ثروتمند، و چهارمین از لحاظ وسعت محسوب میشه. البته فرودگاه و جاده های منتهی به شهر رو هنوز داشتن بازسازی و آماده می کردن که به نظر خیلی دیره. از جاهای دیدنی شهر میتوان به دریاچه Panpulha اشاره کرد.البته اسم فرودگاه هم به همین نامه. اما اونطور که میگفتن شهرهای نزدیک بل هوریزنته خیلی زیبا و تاریخیه.

هتل محل اقامتمون سانفرانسیسکو بود که هتل خوبی بود و تقریبا در مرکز شهر در شب قرار داشت.
شب قدمی در شهر زدیم و در یکی از کافه ها غذا (Picanha maturada) خوردیم. این رو هم بگم که از لحاظ غذا اونجا مشکلی نخواهید داشت چون دستپختشون بخصوص برنج پختنشون خیلی بهتر از کشورهای شرق آسیاست.
 
چیزی که جالب بود همون شب بازی تیم کروزیروی برزیل با سن لورنزوی آرژانتین از مرحله یک چهارم نهایی جام باشگاههای آمریکای جنوبی بود و از حدودای ١٠-١١ شب تا نیمه های شب آتش بازی های زیادی رو دیدیم و سر و صدای بلند خوشحالی مردم شنیده میشد حدس زدم که تیم برزیلی برنده شده اما صبح که پرسیدم در کمال تعجب فهمیدم که تیم برزیلی باخته و خوشحالی از سوی طرفدارای تیم دیگر برزیلی اتلتیکو بوده چون تیم رقیبشون تو برزیل نتونسته صعود کنه و واقعا معلوم شد که برزیلی ها دیوونه فوتبالند.
پنج شنبه صبح به سمت معدن به راه افتادیم. در فاصله ۶٠-٧٠ کیلومتری ای که تا معدن وجود داشت چند شهر از جمله (Igarape) به معنای جوی آب بود که ساکنینش اکثرا کارگرای معادن اطرافن. 
بازدید از معدن و کارخانه های کنسانتره سنگ آهن تجربه عالی بود. مناظر زیبایی که واقعا دیدنی بود. چیزی که توجه ام رو جلب کرد این بود که بر خلاف ایران خانمها در مناطق مختلف معدن و کارخانه از جمله اداری و نگهبانی کار می کردند. همچنین ایمنی بسیار بالا و الزام همه به رعایت قوانین HSE از نکته مهمی بود که در ایران در همه جا به شکل کامل اجرا نمیشه. 

 






عصر در راه بازگشت به فرودگاه از دریاچه زیبای panpulha دیدن کردیم که دقیقا کنار استادیوم فوتبال محل بازی ایران بود. در نهایت به ریو برگشتیم. 



صبح روز آخر بعد از دو سه تا جلسه سری به ساحل کُپاکاپانا زدم ساحلی ماسه ای و زیبا. کُپاکاپانا منطقه ای در جنوب ریودوژانیرو است و به خاطر ساحل 4 کیلومتری خود، بسیار محبوب است. ساحل کُپاکاپانا از خیابان پرینسسا ایزابل شروع و به پوستو سیکس خاتمه می یابد. در آن سوی کُپاکاپانا دو ساحل کوچک، یکی داخل قلعه کُپاکاپانا و دیگری بعد از آن، یعنی ساحل دیابو قرار دارد.



حدودا غروب بود که به محل مجسمه مسیح رهایی بخش رفتیم. بزرگترین مجسمه آرت دکوی جهان به ارتفاع 39.6 متر شامل یک پایه 9.5 متری و عرض 10 متر است. وزن این مجسمه 635 تن است و در قله 710 متری کوه کورکووادو Corcovado قرار گرفته. مجسمه مذکور حالت ایستاده عیسی مسیح را در حالیکه دستان خود را کاملاً باز کرده است نشان می دهد که این حالت نشان دهنده پذیرش همه انسانها در آغوشش است. این مجسمه که نمادی از مسیحیت و صلح است و به سمبل ریو و برزیل تبدیل شده بین سال های 1922 و 1931 از بتن مسلح و سنگ صابون ساخته شد. در ژوئیه سال 2007 مجسمه مسیح رهایی بخش به عنوان یکی از عجایب جدید هفت گانه شناخته شد. ترنی اونجاست و بازدیدکننده ها رو به بالای کوه میبره که مناظر مسیر و همچنین بالای کوه بسیار دیدنیست و مجسمه از نزدیک عظمت خاصی داره. متاسفانه بازهم بدلیل کارای زیاد نتونستیم زودتر و قبل از غروب خودمون رو اونجا برسونیم. ولی به هر حال دیدن این اثر خیلی خوب بود. این رو هم بگم که قیمت بلیط ترن 50 رئال است.

در آخر نیز با طی حدود 13000 کیلومتر پرواز به ایران برگشتیم.