مدتهاست که دارم به این موضوع فکر می کنم همه جور نظراتی رو در این مورد شنیدم...
رفتن به کشورهای دیگه برای ادامه راه ...
خیلی ها عقیده دارن تو ایران جای پیشرفت نیست در کشورهای دیگه می تونی از همه لحاظ پیشرفت کنی،زندگیه بهتری رو شکل بدی و برای آینده ات برنامه ریزی دقیق داشته باشی...

افراد زیاد دیگه ای هم هستند که می گن اینجا وطن خودمونه،اما هر جای دیگه ای که بریم غربته و زندگی کردن سخت تره...اینجا در کنار همۀ کسانی هستی که می تونی در کنار کار،مشغله های روزانه و غیره از با اونها بودن لذت ببری و برای زندگیت انرژی بگیری،در صورتیکه در جاهای دیگه به نوعی انسان زندگیه ماشینی رو تجربه می کنه...اگه بخواهی اینجا هم می تونی به اون پیشرفت برسی...همه چیز بستگی به خود آدم داره که تا چه حد می خواد زندگیشو از حالت یکنواخت دربیاره...

وقتی حرف این عده رو میشنوم ناخودآگاه یاد جمله ای می افتم که رضا صادقی از یکی از دوستانش نقل می کرد با این مضمون که :«خونۀ کوچیکه خودت خیلی باارزش تر از خونۀ بزرگه همسایه ست»

بنظر هر 2 تا حرفشون اشتباه نیست...اما واقعا انتخاب سخته...
نظر شما چیه دوستان؟