سلام دوستان

ديروز خبری خيلی خوبی رو شنيدم،يکی از دوستان بسيار صميميم رتبه اش در رشته فلسفه (کنکور کارشناسی ارشد) ۴شده بود.واقعا خوشحال شدم شايد به نوعی خودم احساس غرور می کردم(خب بالاخره هر چی نباشه دوست منه ديگه) ولی وقتی تماس گرفتم تابهش تبريک بگم ذره ای از مغرور بودن رو تو صدای خودش احساس نکردم.

خيلی چيزا از ذهنم گذشت.بد بياريهائی که تو دوره ليسانس آورد،سختيها و تنهایی هائی که تو شهر غريب تحمل کرد،مشکلاتی رو که براش بوجود آوردن ولی بازم به سوی علاقه ای که داشت رفت و بالاخره هم نتيجه اش رو گرفت.

امروزتو وبلاگ يکی از دوستان جمله ای خوندم که ديدم دقيقا وصف حال اين دوستمه:

در پيروزی و کاميابی فروتن باش،

ودر شکست پُر دل.